[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 215 ] يَسْئَلُونَكَ ما ذا يُنْفِقُونَ قُلْ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ خَيْرٍ فَلِلْوالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ وَالْيَتامى وَالْمَساكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَما تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّه بِه عَلِيمٌ ( 215 ) معنى لغات : « الأَقْرَبِينَ » خويشاوندان نزديك . جهت نزول : طبرى : مؤمنين از پيغمبر پرسيدند بچه اشخاصى احسان كنند و به بخشند ؟ اين آيه براى بخشش غير واجب نازل شده است و مربوط بزكات نيست . ابو الفتوح : از بعضى مفسّرين روايت است : عمرو بن جموح مردى پير و سرمايه‌دار بود . از پيغمبر پرسيد : چه بدهم و بكه بدهم ؟ اين آيه در جواب او نازل شد . ترجمه : 215 مردم از تو ميپرسند : چه جور چيز و كدام مال و خواسته را به بخشند ؟ تو در جواب ايشان بگو : هر چيز خوب و خواسته‌اى كه مىبخشيد به پدر و مادر و خويشاوندان نزديك خود و به پدر مردگان و بيچارگان ببخشيد و هم به آنها كه در راه مانده و دسترس به جائى ندارند و البتّه آنچه خوبى كنيد خدا بداند . سخن مفسّرين : * ( يَسْئَلُونَكَ ما ذا يُنْفِقُونَ قُلْ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ خَيْرٍ فَلِلْوالِدَيْنِ ) * - 214 زمخشرى در كشّاف : ممكن است اعتراض شود كه پرسش از چيز بخشيدنى است و جواب از مصرف و كسانى است كه به آنها بخشيده مىشود پس چگونه جواب با سؤال مطابق است ؟ در جواب خود گفته است : كلمه‌ى خير هر مال قابل بخشش را مىفهماند ولى اساس سخن روى مطلب مهمترى است كه مصرف مال باشد زيرا احسان و بخشش ارزشى ندارد مگر بجا و بموقع خود باشد .